باری، از میان ترجمه‌های من، همین یک وِرتر به چاپ دوم رسیده است و ظاهراً حتی در خطر چاپ سوم هم هست!^* برای یک حاشیه‌نشین، داشتن چهارهزار خواننده تجربه‌ی تازه و خوشایندی است. نمی‌دانم این خوانندگان چه حس و برداشتی از این قصه داشته‌اند. در این رمان می‌شود به‌طور مثال شاهد پاکبازی و خلوصی بود که در مناسبات دنیای امروز ما کمتر پیدا می‌شود. کششِ این خلوص شاید یک انگیزه برای خواندن آن بوده است. شاید هم صِرف شهرتِ کتاب برایش خواننده جلب کرده که از این بابت به‌خودم تبریک نمی‌گویم. جزو این خوانندگان شاید هم پیرانی باشند که در جوانی این اثر را خوانده‌اند. به هر حال به آن چهارهزار نسخه دل‌خوشیم، در حالی که ترجمه‌ی آقای فلسفی در ده هزار نسخه به‌چاپ رسیده است، آن هم در سال 1317.

(از مقاله‌ی "تجربه یک ترجمه: رنج‌های ورتر جوان" / محمود حدادی / فصلنامه مترجم / شماره‌ی 50 و 51 - بهار 1390)