برای  ستار بهشتی، او که ستاره شد

ای انسان!
به هوش باش که نَـگذری
حقیر و خوار
زیرِ آسمانِ خدا.
بگذار تا در تو رخنه کند
نور لطیفِ ستاره‌ها.
نگذار که افسوس و آه
آتش بیفکند به جانِ تو
آن‌گاه که با واپسین نگاه
وداع می‌کنی با ستاره‌ها.

در پایانِ راه
آرام نگیر در اعماقِ زمینِ سرد،
پرواز کن به سوی ستاره‌ها!
نزدیک شو به سرخی خورشید!
ابر شو!
و ببار بر زمینِ خشک؛
تا با مرگ تو کامل شود حلقه‌ی حیات.

(آنتون برامکو شیمیچ)
(ترجمه: خسرو  ناقد)


Untitled - Victor Bezrukov